Pokazywanie postów oznaczonych etykietą radość. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą radość. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 10 lutego 2015

dzień powszedni...

   Dzień jak co dzień.W sumie dopiero 13,ale już widać różnicę.Julka ma w zwyczaju kłaść się spać w dzień po około 4 godzinach od wstania.Jak wstanie o 6 to spać idzie mniej więcej koło 10 itd.Dziś moje dziecię miało pod górę.Od kilku dni ma rozwolnienie.Raz -dwa razy dziennie.Tragedii nie ma ,ale jednak coś się dzieje.Najpierw zwalałam to na duże ilości soku(babcia na herbatę zieloną).Po odstawieniu obu nadal było tak samo.Kupiłam kaszkę ryżową i może pomoże.Po za tym od 2 dni dostaje kropelki z dobrymi bakteriami.Dziś jeszcze nic nie było,ale za to głód był koszmarny.
   Moje dziecię jest genialne do usypiania.Przebieramy się,wkładam ją w śpiworek,zanoszę na górę do jej łóżeczka.daję smoka(wiem wiem,ale dokąd będzie spać w dzień będę dawać) i zostawiam samą.Są takie dni kiedy uśnie od ręki.Wieczorem to już żadnych oznak kicania w łóżku nie ma .Od ręki usypia.W dzień jest różnie.Raz uśnie padnięta od razu,raz kica i trzeba przeprowadzić karmienie,dopajanie i śpi.
   Dziś po tej rewolucji  była nie do utulenia.Głód panował wszech obecnie.Dwa razy znosiłam,dokarmiałam,dałam lalę żeby ja uśpiła.W końcu padła z żalem o 12 bo zmęczona była totalnie.Wstała dziś koło 5.30.Po 6 i pół godzinie nie spania w końcu padła.Szok.
   Usypiała 3 godziny.W tym czasie przebywała cały czas w swoim łóżeczku sama.Po za dokarmianiem kiedy była z nami w kuchni.Ona lubi swoje łóżko,lubi spokój i ciszę,lubi samotność i odpoczynek od bodźców.Zawsze taka była.Nie utulała się w ramionach bujana i z kołysanką,tylko zaczynała wtedy bardziej narzekać i płakać.Utulała się jak wychodziłam z pokoju,sama.
Dziwnie mi z tym było na początku.Człowiek chciałby przytulić,bo przecież płacze i coś jest nie tak.A tu klops.Dziecko utula się samo w łóżeczku.Co dziecko to inne obyczaje. 
   Wercia była inna.Wiele lat usypiała w moim łóżku.rysowałam po pleckach,głaskałam.Potem było opowiadanie bajek i czytanie.Chociaż bardziej wolała opowiadania.Miałyśmy takie dwie serie opowiadań.Jedna była o dinozaurach a jak się znudziła to wymyślałam przygody o piesku Śmieszku,kotku Psotku i myszce Franciszce.Te opowiadania trwały latami.Nieraz wracałyśmy do dinusiów,nieraz czytałam.Wiele razy usnęłam w trakcie opowiadania i śmiałyśmy się razem,że gadam od rzeczy przez sen.Wiele razy usnęłyśmy razem i maż ściągał mnie do sypialni.Było miło. 
   Mam nadzieję,że jak Julcia podrośnie to trochę zmieni swoje przyzwyczajenia.Będziemy razem usypiać i opowiadać bajki.
Będzie pięknie.

niedziela, 12 października 2014

biegnąca jesień...



   Jesień biegnie w tym roku w zastraszającym tempie.Spieszy się okropnie ku spadłym liściom i powiewom zimnego wiatru.Spieszy się ku chłodom i odpoczynkowi.
   Biegnę razem z nią.Biegnę w domu, na polu i we wsi.Biegnę cały czas i tylko wieczory są spokojne.W zaciszu domowego ogniska leniuchuję pod kocem z rodziną obok.Młodsza już chrapie położona często przez babcię bo ja w biegu nie zdążyłam na kolację i papa.Starsza okupuje mnie lub męża ewentualnie komputer jak ma siły.
   Chciałam nazbierać dobrej energii na zimę.Nachomikować jak najwięcej żeby ogrzewać się nią w zimne dni będące tuż tuż.Mam nadzieję,że Złota Polska Jesień jeszcze wróci i doda mi sił na  zimowe dni.Uwielbiam tę piękną złotą jesień,szeleszczącą liśćmi pod stopami.Uwielbiam patrzeć jak spadają liście.Czas się wtedy zatrzymuje,patrzę na żółte liście skrzące się od nisko patrzącego już słońca i ja też stoję.Nigdzie wtedy nie biegnę.Jestem TU i TERAZ.Chłonę TĘ chwilę,która za moment minie i już będzie inna.
   Jesień to mój czas.Czas łapania energii,czas na przycupnięcie i spojrzenie wokół siebie na spokojnie.Czas jaki zawsze lubiłam najbardziej:czas zbiorów,pogoni za wiewiórką złodziejką i wypatrywaniu grzybów w mchu.



 

środa, 10 września 2014

optymistycznie...



   Miało być o czym innym,będzie inaczej.
Trafiłam dziś na blog OPTYMISTYCZNY.Cały sobą pokazujący jak można być w zgodzie z sobą,jak pracować,jak myśleć i jak żyć lepiej.Zrobiło mi się tak jakoś ciepło na duszy.Miałam sobie pobiadolić jak to zaganiana jestem,jak nie mogę znaleźć chwili dla siebie.I znalazłam.Na poczytanie optymistycznie piszącej bloggerki.Lepiej mi się od razu zrobiło,milej,łatwiej i przyjemniej.
  Poczytałam o magi słowa.Wierzę w to.Odkąd pamiętam tak było.Wierzę ,że dobre słowo wróci do nas, a złe tym bardziej.Przeklinanie kogoś robi mu krzywdę.Mimo,że tego nie widzimy.Tak po prostu jest.Nie jestem ekspertem ani wielce wykształconą osobą,nie umiem pisać tak wnikliwie i mądrze jak np.Małgosia która pisze ten optymistyczny blog,ale na pewno wierzę,że ma rację w tym co pisze:
  Słowo ma wielką siłę,siłę wręcz sprawczą.Tak samo nasze myśli.

  Jeżeli ktoś ma wenę niech poczyta.Dopiero znalazłam i zagłębiam się w teksty,ale już po kilku widzę,że warto zostać na dłużej.
 http://manufaktura-radosci.blogspot.com/

                               Moja mała-duża radość,Julia: