Mężu rozpoczął już dawno.Cięcie,wykaszanie,opryski,nawóz to jego część pracy.Ja zaczęłam u siebie w ogródku:posiałam warzywka,po raz pierwszy wczoraj kosiłam trawkę o wysypywaniu liśćmi lub pieleniu nawet nie warto wspominać.W moim władaniu jest pół hektara ogrodzonego terenu.Większość prac ja wykonuję,ale wykaszanie kosą miejsc niedostępnych lub pryskanie grusz lub leszczyn zostawiam mężowi.
W tym roku mąż postanowił,że nowe nasadzenia będą 2 lata pielone.Na jesieni machneliśmy półtora hektara wiśni i teraz trzeba wąskim paskiem przy nich zdziabać motyką.Średnio co 10 dni taka frajda mnie czeka.Drzewa wtedy będą lepiej rosły ponieważ pryskając przy nich rundupem istnieje niebezpieczeństwo,że załapią trochę na korę i wtedy "stoją"w miejscu i nie rosną.Są takie zapyziałe z małymi przyrostami.Żal na nie patrzeć.I każdy rok bez owoców to rok w plecy ,bez kasy.
Mężu jak postanowił tak zrobił.Niestety planował zrobić to czyimiś rękami,a żona wmanewrowała go w robotę osobiście.Czego jak czego,ale pielonki to nienawidzi.Wiadomo,ja też niezwyczajna takiej pracy,więc postanowiłam,że lepiej 3 dni popracować po pół dniówki niż hetać cały dzień.Mężu po pierwszym dniu stwierdził,że to jego ostatnia bytność na polu z motyką.Ostatecznie ogarniemy po raz pierwszy razem a potem donajmę sobie sąsiadkę i też systemem półdniówkowym z nią ogarniemy.Ponieważ ja mam do opieki własnego berbecia a ona pilnuje u kogoś.Co jak co,ale Julka wytrzyma z babcią do obiadu,ale cały dzień to katorga.Strasznie mamina się zrobiła.
Dziś drugi dzień pielenia.Pierwszy był w poniedziałek.Jak wróciłam to ogarnęłam obiad i poszłam zbierać mniszek na wino.Oczywiście udało mi się nawet nastawić zanim Julka się obudziła.Wczoraj męża nie było to wymyśliłam sobie koszenie trawy(żeby przypadkiem nie odpocząć).Dziś po pieleniu wzięłam się za pielenie w warzywniku.Zostały mi jeszcze ścieżki do ogarnięcia a deszcz nie próżnuje i podlewa chwasty które zaraz mnie zarosną.I znów nie odpoczęłam.Bo jak córa wstała to trzeba było za nią pobiegać,a że babcia nie wyjdzie z nią na dwór to kicałyśmy na dworku.Jutro będzie lepiej bo tatuś trampolinę skręcił i można będzie do kojca ją wsadzić.hihihi
Jutro ostatni dzień dziabania i powtórka za 10 dni.Żyć nie umierać.Mężu pocieszył mnie,że jak skasuje mocno niedochodowe jabłonki i stare wiśnie to będzie 2 hektary do pielenia.I tak na stare lata człowiek w pole poszedł do pielenia.Pocieszające są dwie sprawy:
pierwsza-że to u siebie i można zejść z pola jak się ledwo żyje
druga-trochę ruchu się przyda bo człowiek lepiej wyglądał tuż po urodzeniu dziecka niż teraz .Oj zapuściłam się w tą zimę.
Moje narzędzie pracy.
To zaś nasadzenia młodego sadu który teraz jest już do likwidacji.Rzędy ciągną się pół kilometra a całość ma 3 hektary.
Muszę zrobić zdjęcie teraz młodego sadu który kwitnie.Poezja.Na murawie żółto od mlecza a na drzewach biało od kwiatu.
PS.Zrobiłam dziś zdjęcie kwitnącego 6 letniego sadu.Proszę państwa Łutówka w pełni kwitnienia:
środa, 29 kwietnia 2015
wtorek, 21 kwietnia 2015
Wyzwanie Wdzięczności ...
Jakiś czas temu wpadłam na chwilkę na facebooka i zajrzałam na profil mojej młodej znajomej.Dziewczyna w 1 klasie liceum,poukładana,chodząca na Oazę.Znalazłam na jej profilu Wyzwanie Wdzięczności.Przez 7 dni trzeba pisać za co jest się wdzięcznym i co dzień nominować 2 osoby do tego żeby pisały.
To było piękne.Młodzi ludzie zatrzymali się na chwilę i pomyśleli za co są wdzięczni.Tak rzadko to robimy.Częściej skupiamy się na tym czego nam brak,na co jesteśmy wściekli,źli i czego potrzebujemy.
Mam taki zwyczaj.W niedzielę w kościele po komunii nie klepię modlitw tylko dziękuję Bogu za jego dary.Za dobro które mnie spotkało,za ludzi którzy mnie otaczają.Za złe rzeczy bo bez nich nie byłabym taka jaka jestem.Za każdą chwilę mojego życia,tę dobrą i tę złą.
Zawsze jest za co dziękować i być wdzięcznym.Bo to jacy jesteśmy wynika z wszystkich naszych doświadczeń.Nawet bardziej z tych złych,niż tych dobrych.Bo dobre jest łatwe.Złe trzeba przetrwać,przerobić,podnieść się i silniejszym iść dalej.Złe doświadczenie bardziej kształtuje naszą osobowość,więcej się uczymy.Złe doświadczenia motywują nas do zmian.Do wyjścia ze strefy komfortu i pójścia dalej.
To było piękne.Młodzi ludzie zatrzymali się na chwilę i pomyśleli za co są wdzięczni.Tak rzadko to robimy.Częściej skupiamy się na tym czego nam brak,na co jesteśmy wściekli,źli i czego potrzebujemy.
Mam taki zwyczaj.W niedzielę w kościele po komunii nie klepię modlitw tylko dziękuję Bogu za jego dary.Za dobro które mnie spotkało,za ludzi którzy mnie otaczają.Za złe rzeczy bo bez nich nie byłabym taka jaka jestem.Za każdą chwilę mojego życia,tę dobrą i tę złą.
Zawsze jest za co dziękować i być wdzięcznym.Bo to jacy jesteśmy wynika z wszystkich naszych doświadczeń.Nawet bardziej z tych złych,niż tych dobrych.Bo dobre jest łatwe.Złe trzeba przetrwać,przerobić,podnieść się i silniejszym iść dalej.Złe doświadczenie bardziej kształtuje naszą osobowość,więcej się uczymy.Złe doświadczenia motywują nas do zmian.Do wyjścia ze strefy komfortu i pójścia dalej.
poniedziałek, 20 kwietnia 2015
mój kawałek świata...za oknem
Zlew w mojej kuchni stoi przed oknem.Okno wychodzi na tył domu i tam znajduje się rabatka i sad.Ile ja się naoglądam zwierzaków przez to okno,to moje.
Bywały już u mnie bażanty,ptaszki drobne różnej maści.Zadomowiła się u mnie na świerku wiewiórka i przychodzi na orzechy pochowane w liściach i do poidełka dla ptaków zagląda.Naoglądam się ja ich na co dzień.Nazachwycam i napstrykam zdjęć lub nakręcę jakiś film.
Jak ktoś ma wenę,zapraszam:
kąpiel szpaka
wiewiórka w poidełku
a podobno nie ma pszczół
Bywały już u mnie bażanty,ptaszki drobne różnej maści.Zadomowiła się u mnie na świerku wiewiórka i przychodzi na orzechy pochowane w liściach i do poidełka dla ptaków zagląda.Naoglądam się ja ich na co dzień.Nazachwycam i napstrykam zdjęć lub nakręcę jakiś film.
Jak ktoś ma wenę,zapraszam:
kąpiel szpaka
wiewiórka w poidełku
a podobno nie ma pszczół
piątek, 13 marca 2015
nie znasz dnia ani godziny kiedy dopadnie cię...choroba
To co dopadło mnie w środę wieczorem to paskudztwo.Najgorszemu wrogowi nie życzę.
Wieczorkiem Julka położona spać.Wykąpałam się jak człowiek.Ległam na łóżku odebrawszy najpierw pilota mężowi i zjadłam kolację.
Zaczęło się niewinnie.Ot pobolewało w prawym boku na dole.Nic to,normalka.Zaczęło bardziej.No to no-spa,rodzina podała i grzecznie łyknęłam.Co potem się działo to szkoda opowiadać.Skończyłam na SORZE.Ketonal z nospą w kroplówce nie pomógł.Pan dr. z badań wywnioskował zapalenie dróg moczowych i finito.Dał receptę i rano wykopał.Wyprosiłam jeszcze jeden ketonal bo jednak trochę pomógł.ale zanim mąż przyjechał to minęło półtorej godziny i ketonal przestał działać.Ból wrócił.Mąż zadecydował,że trzeba usg zrobić prywatnie.Cudem umówiłam się za następne półtorej godziny i pojechaliśmy do szwagra bo bliżej.Za pół godziny kazałam się znów wieźć do szpitala bo nijak nie dało się wytrzymać.Zanim mnie przyjęli to trochę minęło.Lekarz zaordynował usg,ale dopiero o 16.30 a tu 11 była i dooopa.Podłączyli mi kroplówę.Tym razem pyralgina i nospa i po 15 minutach jakby ręką odjął.Przestało boleć.Mężu umówił się z lekarzem,że zawiezie mnie na umówione usg.Dr. zalecił chociaż 15 minut tej kroplówy i miał rację.Pomogła.Z usg wyszło,że mam kamyczek w nerce i tak fajnie dał mi czadu,że hoho.Zanim jeszcze było wiadomo czarno na białym(a lekarz podejrzewał,w końcu zlecił usg)to cieszyłam się do nigo,że kroplówka pomogła.On na to ,że wie co dać bo ma to samo.
Poprzedni dr.poleciał na łatwiznę.Dał złe leki i nie zlecił usg.Całą noc się męczyłam bez sensu.Pominął koszmarne wymioty i nie skojarzył ze sobą faktów.A wymioty były takie,że jak wypiłam łyk wody to myślałam,że żywot skończę i dziś bolą mnie mięśnie.
Teraz czeka mnie wizyta u lekarza i rozkruszanie gada.Dobrze,że malutki.Nie zazdroszczę tym co mają większe.Koledze męża mieli zrobić tylko 3 dziurki.Okazało się że ma 2 cm i uszkodził parę rzeczy.Suma sumarum facet został rozorany od pępka po kręgosłup prawie.Tragedia.
Mnie załatwił taki maluśki.
Wieczorkiem Julka położona spać.Wykąpałam się jak człowiek.Ległam na łóżku odebrawszy najpierw pilota mężowi i zjadłam kolację.
Zaczęło się niewinnie.Ot pobolewało w prawym boku na dole.Nic to,normalka.Zaczęło bardziej.No to no-spa,rodzina podała i grzecznie łyknęłam.Co potem się działo to szkoda opowiadać.Skończyłam na SORZE.Ketonal z nospą w kroplówce nie pomógł.Pan dr. z badań wywnioskował zapalenie dróg moczowych i finito.Dał receptę i rano wykopał.Wyprosiłam jeszcze jeden ketonal bo jednak trochę pomógł.ale zanim mąż przyjechał to minęło półtorej godziny i ketonal przestał działać.Ból wrócił.Mąż zadecydował,że trzeba usg zrobić prywatnie.Cudem umówiłam się za następne półtorej godziny i pojechaliśmy do szwagra bo bliżej.Za pół godziny kazałam się znów wieźć do szpitala bo nijak nie dało się wytrzymać.Zanim mnie przyjęli to trochę minęło.Lekarz zaordynował usg,ale dopiero o 16.30 a tu 11 była i dooopa.Podłączyli mi kroplówę.Tym razem pyralgina i nospa i po 15 minutach jakby ręką odjął.Przestało boleć.Mężu umówił się z lekarzem,że zawiezie mnie na umówione usg.Dr. zalecił chociaż 15 minut tej kroplówy i miał rację.Pomogła.Z usg wyszło,że mam kamyczek w nerce i tak fajnie dał mi czadu,że hoho.Zanim jeszcze było wiadomo czarno na białym(a lekarz podejrzewał,w końcu zlecił usg)to cieszyłam się do nigo,że kroplówka pomogła.On na to ,że wie co dać bo ma to samo.
Poprzedni dr.poleciał na łatwiznę.Dał złe leki i nie zlecił usg.Całą noc się męczyłam bez sensu.Pominął koszmarne wymioty i nie skojarzył ze sobą faktów.A wymioty były takie,że jak wypiłam łyk wody to myślałam,że żywot skończę i dziś bolą mnie mięśnie.
Teraz czeka mnie wizyta u lekarza i rozkruszanie gada.Dobrze,że malutki.Nie zazdroszczę tym co mają większe.Koledze męża mieli zrobić tylko 3 dziurki.Okazało się że ma 2 cm i uszkodził parę rzeczy.Suma sumarum facet został rozorany od pępka po kręgosłup prawie.Tragedia.
Mnie załatwił taki maluśki.
sobota, 28 lutego 2015
nalot gości...
Goście wpadli wczoraj i wypadli dziś.Wpadli jak po ogień.Gwar i rejwach był totalny.Dziś cisza,spokój.Przeglądanie gazetek i ...spanie!Starszą córę bolała głowa(oby tylko,to bo całe towarzystwo kichało) a ojciec rodziny zmęczony na maxa to odsypiał chłopina na kolanach żonki położywszy głowę swoją.Żonka dopadła pilota i tyle widziałam gości.Do 17 pospali,potem pojedli i pojechali.
Może ja jakaś niedzisiejsza jestem.Może wymagająca za bardzo.A może wyobrażenia mam spaczone.Jakoś inaczej jawi mi się wizyta kiedy nie widzimy się częściej jak raz na pół roku.
Wyobrażam sobie dyskusje.Nie po świt bo ja już zdrowia do nasiadówek takich nie mam.No niech będzie do północka.Potem szlus bo ledwo na oczy widzę i nie mam weny rozmawiać.Raczej te dyskusje wyobrażam sobie przy wspólnych czynnościach,np.przygotowaniu michy lub piciu kawusi.Gadamy i narzekamy i tak w ogóle.Miło ma być.
Przewidując sprawę ugotowałam wczoraj gar grochówy i dziś zapodałam.Wiedziałam,że skończy się na samotnym siedzeniu w kuchni i pichceniu obiadu dla 10 osób.Uniknęłam tego.Może nie był to wykwintny obiadek z 2 dań z deserem(chociaż deser był:lody i sorbet truskawkowy).,ale chociaż nie jestem wściekła,że znowu się nacharowałam a towarzystwo odpoczywało i nic palcem nie kiwnęło żeby pomóc.Tym razem ja też posiedziałam przed telewizorem i miałam w nosie.Chociaż się nie rozczarowałam,jak to zwykle bywało.
Mąż mówi,że za dużo oczekuję i dlatego się rozczarowuję.Nie mam rodziny:brata na którego można liczyć,siostry z którą można by pogadać od serca.Przyjaciółki w najbliższej okolicy.Ot myślałam,że Ona trochę zapełni to miejsce.Kiedyś tak myślałam,nadal mam taką nadzieję.Niestety wpada się wygadać,opowiedzieć co i jak z budową i już.
Mam niedosyt.Mam braki.W kontaktach międzyludzkich.
Może ja jakaś niedzisiejsza jestem.Może wymagająca za bardzo.A może wyobrażenia mam spaczone.Jakoś inaczej jawi mi się wizyta kiedy nie widzimy się częściej jak raz na pół roku.
Wyobrażam sobie dyskusje.Nie po świt bo ja już zdrowia do nasiadówek takich nie mam.No niech będzie do północka.Potem szlus bo ledwo na oczy widzę i nie mam weny rozmawiać.Raczej te dyskusje wyobrażam sobie przy wspólnych czynnościach,np.przygotowaniu michy lub piciu kawusi.Gadamy i narzekamy i tak w ogóle.Miło ma być.
Przewidując sprawę ugotowałam wczoraj gar grochówy i dziś zapodałam.Wiedziałam,że skończy się na samotnym siedzeniu w kuchni i pichceniu obiadu dla 10 osób.Uniknęłam tego.Może nie był to wykwintny obiadek z 2 dań z deserem(chociaż deser był:lody i sorbet truskawkowy).,ale chociaż nie jestem wściekła,że znowu się nacharowałam a towarzystwo odpoczywało i nic palcem nie kiwnęło żeby pomóc.Tym razem ja też posiedziałam przed telewizorem i miałam w nosie.Chociaż się nie rozczarowałam,jak to zwykle bywało.
Mąż mówi,że za dużo oczekuję i dlatego się rozczarowuję.Nie mam rodziny:brata na którego można liczyć,siostry z którą można by pogadać od serca.Przyjaciółki w najbliższej okolicy.Ot myślałam,że Ona trochę zapełni to miejsce.Kiedyś tak myślałam,nadal mam taką nadzieję.Niestety wpada się wygadać,opowiedzieć co i jak z budową i już.
Mam niedosyt.Mam braki.W kontaktach międzyludzkich.
piątek, 13 lutego 2015
starość nie radość...
Tak sobie nie uprzytamniałam.Czas płynie,ale tak jakoś koło mnie.Ja mam małe dziecko i czuję się młoda duchem.Zabiegana w pieluchach,kaszkach cały czas myślałam że mam dopiero 38 lat.Taaa ,miałam jak urodziłam Julkę teraz ona kończy w lato 2 latka a ja co ??Nadal 38?Nic z tego.Byłam na fejsie i komentowała czyjś wpis.Strzałka znalazła się na moim profilu przy komentarzu i tam stoi jak wół:ma 39 lat.
Znaczy się że w tym roku kończę 40 !!!OLŚNIENIE.
A ja tak sobie planowałam,że może machnę jeszcze jedno dziecko przed 40!I napomknę delikatnie,że liczę na jakąś imprezę niespodziankową z tej okazji.A tu kicha.Nic się nie da.Kobyłka u płota.Finito.Jakoś tak niepostrzeżenie minęły mi te 2 lata.
Po prostu szczęśliwi czasu nie liczą.
I mam ochotę zaśpiewać:Czterdzieści lat minęło jak jeden dzieeeń!
Ale to dopiero w czerwcu.
Znaczy się że w tym roku kończę 40 !!!OLŚNIENIE.
A ja tak sobie planowałam,że może machnę jeszcze jedno dziecko przed 40!I napomknę delikatnie,że liczę na jakąś imprezę niespodziankową z tej okazji.A tu kicha.Nic się nie da.Kobyłka u płota.Finito.Jakoś tak niepostrzeżenie minęły mi te 2 lata.
Po prostu szczęśliwi czasu nie liczą.
![]() | |
| http://babeczka.zuzka.pl/2013/09/tort-czekoladowo-mietowy-pafki/ |
Ale to dopiero w czerwcu.
wtorek, 10 lutego 2015
dzień powszedni...
Dzień jak co dzień.W sumie dopiero 13,ale już widać różnicę.Julka ma w zwyczaju kłaść się spać w dzień po około 4 godzinach od wstania.Jak wstanie o 6 to spać idzie mniej więcej koło 10 itd.Dziś moje dziecię miało pod górę.Od kilku dni ma rozwolnienie.Raz -dwa razy dziennie.Tragedii nie ma ,ale jednak coś się dzieje.Najpierw zwalałam to na duże ilości soku(babcia na herbatę zieloną).Po odstawieniu obu nadal było tak samo.Kupiłam kaszkę ryżową i może pomoże.Po za tym od 2 dni dostaje kropelki z dobrymi bakteriami.Dziś jeszcze nic nie było,ale za to głód był koszmarny.
Moje dziecię jest genialne do usypiania.Przebieramy się,wkładam ją w śpiworek,zanoszę na górę do jej łóżeczka.daję smoka(wiem wiem,ale dokąd będzie spać w dzień będę dawać) i zostawiam samą.Są takie dni kiedy uśnie od ręki.Wieczorem to już żadnych oznak kicania w łóżku nie ma .Od ręki usypia.W dzień jest różnie.Raz uśnie padnięta od razu,raz kica i trzeba przeprowadzić karmienie,dopajanie i śpi.
Dziś po tej rewolucji była nie do utulenia.Głód panował wszech obecnie.Dwa razy znosiłam,dokarmiałam,dałam lalę żeby ja uśpiła.W końcu padła z żalem o 12 bo zmęczona była totalnie.Wstała dziś koło 5.30.Po 6 i pół godzinie nie spania w końcu padła.Szok.
Usypiała 3 godziny.W tym czasie przebywała cały czas w swoim łóżeczku sama.Po za dokarmianiem kiedy była z nami w kuchni.Ona lubi swoje łóżko,lubi spokój i ciszę,lubi samotność i odpoczynek od bodźców.Zawsze taka była.Nie utulała się w ramionach bujana i z kołysanką,tylko zaczynała wtedy bardziej narzekać i płakać.Utulała się jak wychodziłam z pokoju,sama.
Dziwnie mi z tym było na początku.Człowiek chciałby przytulić,bo przecież płacze i coś jest nie tak.A tu klops.Dziecko utula się samo w łóżeczku.Co dziecko to inne obyczaje.
Wercia była inna.Wiele lat usypiała w moim łóżku.rysowałam po pleckach,głaskałam.Potem było opowiadanie bajek i czytanie.Chociaż bardziej wolała opowiadania.Miałyśmy takie dwie serie opowiadań.Jedna była o dinozaurach a jak się znudziła to wymyślałam przygody o piesku Śmieszku,kotku Psotku i myszce Franciszce.Te opowiadania trwały latami.Nieraz wracałyśmy do dinusiów,nieraz czytałam.Wiele razy usnęłam w trakcie opowiadania i śmiałyśmy się razem,że gadam od rzeczy przez sen.Wiele razy usnęłyśmy razem i maż ściągał mnie do sypialni.Było miło.
Mam nadzieję,że jak Julcia podrośnie to trochę zmieni swoje przyzwyczajenia.Będziemy razem usypiać i opowiadać bajki.
Będzie pięknie.
Moje dziecię jest genialne do usypiania.Przebieramy się,wkładam ją w śpiworek,zanoszę na górę do jej łóżeczka.daję smoka(wiem wiem,ale dokąd będzie spać w dzień będę dawać) i zostawiam samą.Są takie dni kiedy uśnie od ręki.Wieczorem to już żadnych oznak kicania w łóżku nie ma .Od ręki usypia.W dzień jest różnie.Raz uśnie padnięta od razu,raz kica i trzeba przeprowadzić karmienie,dopajanie i śpi.
Dziś po tej rewolucji była nie do utulenia.Głód panował wszech obecnie.Dwa razy znosiłam,dokarmiałam,dałam lalę żeby ja uśpiła.W końcu padła z żalem o 12 bo zmęczona była totalnie.Wstała dziś koło 5.30.Po 6 i pół godzinie nie spania w końcu padła.Szok.
Usypiała 3 godziny.W tym czasie przebywała cały czas w swoim łóżeczku sama.Po za dokarmianiem kiedy była z nami w kuchni.Ona lubi swoje łóżko,lubi spokój i ciszę,lubi samotność i odpoczynek od bodźców.Zawsze taka była.Nie utulała się w ramionach bujana i z kołysanką,tylko zaczynała wtedy bardziej narzekać i płakać.Utulała się jak wychodziłam z pokoju,sama.
Dziwnie mi z tym było na początku.Człowiek chciałby przytulić,bo przecież płacze i coś jest nie tak.A tu klops.Dziecko utula się samo w łóżeczku.Co dziecko to inne obyczaje.
Wercia była inna.Wiele lat usypiała w moim łóżku.rysowałam po pleckach,głaskałam.Potem było opowiadanie bajek i czytanie.Chociaż bardziej wolała opowiadania.Miałyśmy takie dwie serie opowiadań.Jedna była o dinozaurach a jak się znudziła to wymyślałam przygody o piesku Śmieszku,kotku Psotku i myszce Franciszce.Te opowiadania trwały latami.Nieraz wracałyśmy do dinusiów,nieraz czytałam.Wiele razy usnęłam w trakcie opowiadania i śmiałyśmy się razem,że gadam od rzeczy przez sen.Wiele razy usnęłyśmy razem i maż ściągał mnie do sypialni.Było miło.
Mam nadzieję,że jak Julcia podrośnie to trochę zmieni swoje przyzwyczajenia.Będziemy razem usypiać i opowiadać bajki.
Będzie pięknie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




